Yargıtay'ın 2018/38 E. Kararı: Özel Belgede Sahtecilik Davasında Beraat

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2018/38 E., 2018/113 K. sayılı kararında özel belgede sahtecilik suçuna ilişkin önemli bir mesele üzerinde durmuştur. Karar, ilk derece mahkemesince mahkumiyet kararı verilen sanıkların istinaf başvurusu sonrası bölge adliye mahkemesinin beraat yönünde hüküm kurması ve bu kararın temyiz edilebilirliği meselesi etrafında şekillenmiştir.

Ankara 34. Asliye Ceza Mahkemesi, sanıkları Türk Ceza Kanunu'nun 207/1, 43/1 ve 51. maddeleri uyarınca özel belgede sahtecilik suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırmıştır. Bölge adliye mahkemesi istinaf incelemesinde, abonelik sözleşmesinin başında ve sonunda farklı adlarla yer alması nedeniyle bu çelişkinin sözleşmeleri kabul edenlerce ilk bakışta anlaşılacağını tespit etmiştir. Mahkeme, suçun yasal unsurlarından olan kandırıcılık öğesinin bu durumda bulunmadığını belirterek sanıkların beraatına karar vermiştir.

Katılan vekili tarafından bölge adliye mahkemesi kararı temyiz edilmiş, Yargıtay 11. Ceza Dairesi oy çokluğuyla temyiz talebinin reddine hükmü vermiştir. Karşı oy kullanan daire üyeleri, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-b maddesinin lafzı itibariyle ilk derece mahkemesinin mahkumiyet kararını ortadan kaldıracak beraat kararlarının temyiz edilebileceği görüşünü savunmuştur. Söz konusu üyeler, kanun koyucunun 286/2-d maddede 'her türlü karar' ifadesini kullanması karşısında, 286/2-b'de sadece 'cezayı artırmayan kararlar'dan söz etmesinin bilinçli bir tercih olduğunu vurgulamıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise ilk derece mahkemesinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezasının artırılmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyize tabi olmadığı yönündeki pozisyonunu korumuştur. Bu karar, üst yargı mercilerinde beraat kararlarının temyiz edilebilirliği konusunda yaşanan görüş ayrılığını belgelemiştir.